در سکوت شب، وقتی در تنهایی می‌نشینم و به ستارگان آسمان نگاه می‌کنم و می‌اندیشم، گاهی احساس می‌کنم زندگی...

این جمله یکی از تیزترین تیغ‌های فلسفه است. سقراط با آن نه فقط زندگی خودش، بلکه همهٔ ما را به چالش می‌کشد.

در خلوت به فکر فرو می‌رم و نگرانی‌های زیادی به سراغم می‌آد و گاهی می‌ترسم. چرا هرچه تلاش می‌کنم از این نگرانی خلاص بشم انگار ذهنم برای مرور این افکار بیشتر تلاش می‌کنه؟

گاهی آنچه من را خسته می‌کند خودِ رنج نیست بلکه جنگی است که با آن راه می‌اندازم. همیشه دوست دارم حالم خوب باشد اما...

شاید معنای زندگی در اتفاق‌های کوچک پنهان باشد...

خیلی از خستگی‌های ذهنی من از یک کلمه شروع می‌شود: «باید»...

تصور می‌کنم زندگی شبیه یک کتاب است. بعضی فصل‌های آن...

ذهنم را مروری می‌کنم و برایم سوال می‌شود، که اگر دوست خیلی صمیمی‌ام اشتباه کند...

درسکوت شبانه اندیشه‌هایم را مرور می‌کنم و به این می‌اندیشم که...

گاهی به این فکر میکنم که خیلی از اضطراب‌هایم از مقایسه‌هایی می‌آیند که هر روز انجام می‌دهم!

گاهی در خلوتم به این فکر می‌کنم اگر فقط یک ماه فرصت زندگی داشته باشم، چه تصمیم‌هایی می‌گیرم؟

در تنهایی‌ام گاهی به گذشته نگاه می‌کنم و می‌بینیم انگار بعضی سختی‌ها من را قوی‌تر کرده‌اند.

به این فکر می‌کنم که چقدر جالب است که احساساتم هر روز تغییر می‌کنند.

به این فکر می‌کنم که وقتی ترس‌هایم در ذهنم باقی بمانند چه اتفاقی رخ می‌دهد؟

گاهی به این فکر می‌کنم که انگار بعضی چیزها دست ما نیست.

وقتی تلاش می‌کنم اضطرابم کاهش بدهم؛ انگار اضطرابم بیشتر می‌شود...

گاهی ذهنم داستان‌های قانع‌کننده‌ای برایم می‌سازد...

شب است، همه جا ساکت است و صدای تیک تیک ساعت خواب را از ذهنم می‌گیرد، فکری می‌آید...

در خلوتم به این فکر می‌کنم که دقیقاً در همان باد، بذرهای امید کاشته می‌شود...

آدم ممکنه خیلی چیزها رو از دست بده، اما یه چیز همیشه دست خودش می‌مونه: اینکه در هر شرایطی چه نگاهی به زندگی داشته باشه...

هر بار که ذهنم به تصاویر و خبرهای جنگ برمی‌گردد، خودم را بیشتر خسته می‌بینم...

به این فکر می‌کنم که زندگی مثل یک کشتی در دریای طوفانی است؛ طوفانی که هر روز است...

گاهی دلم می‌گیرد، وقتی در دل جنگ، دعواهای هموطنانم را می‌بینم...