روابط ما مثل پلهایی بین دو ساحل هستند که...؟
گاهی دلم میگیرد..
وقتی در دل جنگ، دعواهای هموطنانم را میبینم
انسانهایی که از هم دور میشوند و یادشان رفته که همه در کنار هم باید ایران را بسازند.
به جای اینکه انرژیشان را برای سازندگی خرج کنند در مسیر بحثها و دعواهای سیاسی از هم دور میشوند.
همه خود را حق به جانب میدانند
ذهنم قلقلکم میدهد که اگر اینجور باشد؛ با این شکاف، آینده ما چگونه خواهد شد؟
ذهنم دوباره درگیر میشود؛ میدانم دشمن خارجی حریفمان نمیشود اما شکافها شاید تضعیفمان کند.
دلم میگیرد.
به این فکر میکنم تنها پلی که هنوز میتواند ما را به هم متصل کند، در کنار هم بودن است.
آیا تا بحال اینقدر قدرتمند بودی که با کسی که با او اختلاف داری، بدون قضاوت گوش بدهی و به این فکر کنی شاید در این شنونده بودن بتوانی ایدههای جدیدی برای پلی جدید برای ساختن ایرانمان ایجاد کنی؟
تمرین ساده :
یکبار تلاش کن به گفتگوی یکی از اعضای خانواده که با او اختلاف نظر داری بدون حمله و قضاوت فقط گوش کن و در نهایت بگو به حرفهایت فکر میکنم؛ یا بگو با اینکه در این موضوع باهم اختلاف نظر داریم ولی تو برای من ارزشمندی!
✍️به قلمِ دکتر مهدی شمالی
۲۴فروردین ۱۴۰۵